کاریکاتور و اغراق در طراحی

کلمه‏ي کاريکاتور از لغت ايتاليايي «کاريکار» گرفته شده که به معناي اغراق است اما اغراق در کاريکاتور يا طنز تصويري ، بايد سنجيده ، منطقي و هوشمندانه باشد . برخي از پژوهشگران هنر کاريکاتور ، عقيده دارند که کلمه‏ي کاريکاتور ، کوتاه شده‏ي "کاريکاتورا" است که در قرن شانزدهم در ايتاليا توسط طراح و نقاش آن زمان ، آنيبال کاراکي مصطلح گرديد. کاريکاتور ، هنرِ ارائه‏ي تصاوير اشخاص يا اشياء است که در آن صفات و خصوصيات بارز فرد يا شيئ ، به نحوي اغراق آميز و غير طبيعي به تصوير کشيده مي شود تصوير يا هر اثرهنري ، که به نحوي اغراق آميز ، ويژگي هاي موضوع اصلي را ...

به نمايش مي گذارد کاریکاتور می‏نامند . در مجموع شايد بتوان به طور خلاصه اين گونه گفت که کاريکاتور تصويري است که به منظور هجو کردن چيزي يا کسي کشيده مي شود . در کاريکاتور يک شخص بايد شخصيت سوژه را به نمایش گذاشت.

هنرمندان – در مسائل سياسي – از چهره هاي واقعي سياستمداران و يا کساني که به نوعي خبرساز هستند ، کاريکاتور مي کشند . بسياري از کاريکاتورها براي خنداندن بيننده کشيده شده اند ، اما بعضي از آنها مانند موضوعات سياسي ، در نگاه اول خنده دار هستند ، اما معناي ثانوي عميقي د رخود دارند.

در ادبيات نيز کلمه‏ي کاريکاتور به توصيفي که جنبه مسخره آميز يا هجو آميز دارد و شخص يا اشخاص مورد توصيف را به شکل اغراق آميزي مجسم مي کند اطلاق مي‏شود . و سابقه‏ي اين شيوه به دوران يونان باستان مي رسد . "چارلز ديکنز" از جمله ي نويسندگان بزرگي است که از اين شيوه "کاريکاتورهاي ادبي" در آثار خود استفاده فراوان کرده است .